Mikrodiscektomia w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa

Do najczęstszych przyczyn bólów krzyża i rwy kulszowej należy przepuklina jądra miażdżystego krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa.

Pomimo, iż większość chorych z rozpoznaną przepukliną jądra miażdżystego może być leczona zachowawczo, średnio 10 osób w dziesięciotysięcznej populacji wymaga hospitalizacji, a spośród nich 10-20% jest leczonych operacyjnie.

Leczenie chirurgiczne przepukliny krążka międzykręgowego polega na usunięciu jądra miażdżystego uwypuklającego się lub wypadniętego do kanału kręgowego, jak również części jądra miażdżystego pozostającego w przestrzeni międzykręgowej.

Wskazania do zabiegu

Do operacji mikrodiscektomii w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa kwalifikują się pacjenci, u których występuje/występują:

  • ból trwający ponad 2 tygodnie,
  • deficyty neurologiczne (w zakresie ruchomości lub czucia powierzchniowego),
  • dodatni objaw Laseque’a (objaw rozciągowy),
  • brak poprawy po 2 tygodniach fizykoterapii,
  • zmiany w badaniu radiologicznym.

Opis zabiegu

Zabieg operacyjny przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym wykonywanym przez specjalistę anestezjologa. Po wprowadzeniu do znieczulenia, pacjent układany jest w pozycji kolanowo-łokciowej, po to by jak najbardziej rozszerzyć przestrzenie międzykręgowe. Operowany poziom kręgosłupa jest ustalany, a w czasie operacji sprawdzany, przy pomocy aparatu rentgenowskiego zwanego ramieniem C. Neurochirurg wykonuje kilkucentymetrowe cięcie skórne na plecach. Z pomocą systemu rozwieraczy dociera do kanału kręgowego, gdzie po delikatnym zsunięciu korzenia nerwowego uzyskuje dostęp do przepukliny dysku, która jest usuwana. W niektórych przypadkach wskazane jest implantowanie stabilizatora międzykolcowego, dzięki któremu udaje się utrzymać wysokość przestrzeni międzykręgowej, co zapobiega nawrotom choroby.

Jak się przygotować?

W ciągu 2 tygodni przed planowanym zabiegiem należy wykonać badania laboratoryjne (morfologia krwi, układ krzepnięcia, elektrolity, mocznik, kreatynina, glukoza, grupa krwi), EKG i zdjęcie rtg klatki piersiowej. W przypadku współistnienia innych chorób przewlekłych (np. serca, płuc lub schorzeń endokrynologicznych) – należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym, celem wykluczenia przeciwwskazań do leczenia operacyjnego w znieczuleniu ogólnym. W przypadku przewlekłego stosowania leków przeciwkrzepliwych (rozrzedzających krew), w tym pochodnych aspiryny, należy o tym fakcie poinformować lekarza w czasie kwalifikacji do leczenia operacyjnego.
Przed planowanym zabiegiem operacyjnym konieczna jest konsultacja ze specjalistą anestezjologiem.

Zalecana diagnostyka przed zabiegiem

Kwalifikacja do zabiegu operacyjnego opiera się na wykonanych badaniach obrazowych: tomografii komputerowej lub rezonansie magnetycznym odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa.

Przewidywany czas hospitalizacji

Czas pobytu: 2-3 dni.
Pacjent przyjmowany jest na oddział w dniu planowanego zabiegu w godzinach porannych na czczo. W pierwszej dobie po zabiegu chory jest pionizowany i rozpoczyna się pierwszy etap procesu rehabilitacji. W 2-3 dobie po zabiegu chory jest wypisywany do domu. Pacjent po zabiegu nie może sam prowadzić samochodu, nie powinien również korzystać ze środków transportu publicznego.

Zalecenia po zabiegu

Pomiędzy siódmą a dziesiątą dobą po zabiegu operacyjnym należy usunąć szwy skórne. Przez 2 tygodnie po zabiegu operacyjnym należy ograniczyć przyjmowanie pozycji wymuszonych ciała, w tym pozycji siedzącej , do minimum. Nie ma żadnych ograniczeń odnośnie pozycji leżącej, zalecane jest również stanie i chodzenie, o ile nie są one długotrwałe.
Pierwszy etap rehabilitacji (4-6 tygodni) to okres gojenia się rany i uruchamiania kręgosłupa i kończyn dolnych. Po tym okresie wskazana jest wizyta kontrolna u operatora, który zaleca dalszą rehabilitację, dobieraną indywidualnie w każdym przypadku.

W zależności od wykonywanej pracy zawodowej, powrót do pełnej funkcjonalności trwa od 1 do 3 miesięcy.

Opracowanie: dr n. med. Filip Stoma